Yeni bir işe başlarken…
Yeni bir ilişkiye girerken…
Bir toplantıda fikir söylerken…
Korku hissedersin.
Peki bu gerçekten bir “tehlike” sinyali mi?
Yoksa başka bir şey olabilir mi?
Çoğu zaman korkuyu yanlış yorumlarız.
Onu bizi durdurması gereken bir duygu gibi görürüz.
İş yerinde biriyle çatışma yaşadığınızda genelde ne yaparsınız?
Direkt karşı mı çıkarsınız?
Alttan mı alırsınız?
Yoksa tamamen uzak mı durursunuz?
Çoğu kişi tek bir yöntem kullanır.
Ama çatışma yönetiminde aslında tek bir doğru yoktur.
Çatışma kaçınılmazdır, önemli olan kimin haklı
Aynı hatayı tekrar ediyorsan, sorun davranış olmayabilir. Sorun, onu üreten daha derinlerdeki sistem olabilir. Çoğu insan değişmek istediğinde davranışına odaklanır. Daha sabırlı olmak, daha iyi iletişim kurmak, daha farklı tepkiler vermek gibi. Ama davranış, zincirin en son halkasıdır. Davranışı şekillendiren
Zihnimiz belirsizlikle karşılaştığında boşlukları gerçeklerle değil, çoğu zaman felaket senaryolarıyla doldurur; karanlıkta bir montu “canavar”a dönüştürmesi gibi. İş hayatında da benzer bir mekanizma çalışır: Henüz yaşanmamış ihtimaller, sanki gerçekleşmiş gibi bedende karşılık bulur ve bizi aksiyondan alıkoyar. Oysa çoğu zaman
Bizi bağlayan ipler; alışkanlıklar, korkular, sınırlayıcı inançlardır. Tek bir ipi kesmek kolaydır ama hepsi birleşince bizi hareketsiz kılar. Koçluk, bu ipleri tek tek fark etme ve koparma sürecidir.
Hiç kendinizi aynı durumu tekrar tekrar yaşarken yakaladığınız oluyor mu?
Toplantılarda fikir söylemek isterken son anda vazgeçmek…
Yeni bir sorumluluk fırsatı geldiğinde geri durmak…
Geri bildirim alırken savunmaya geçmek ya da kendinizi geri çekmek…
Çoğu zaman çözümü davranışlarımızı değiştirmeye çalışmakta
Koçluğu usta bir bahçıvanlık pratiğine benzetmek mümkün. Bahçıvan, tohumu eline aldığında onun eksik ya da hatalı olduğunu varsaymaz; bilir ki tohum, kendi doğasında büyüme ve dönüşme potansiyelini zaten taşır.
Kurumların çevik yaklaşımı uygularken başarısız olmasının temel nedeni, çevikliği yalnızca bir süreç seti veya ritüeller bütünü olarak görmeleridir. “Framework tuzağına” düşen kurumlar, çevikliği nihai hedefmiş gibi ele alarak günlük toplantılar, sprintler ve yeni terminolojilere odaklanır; ancak esas dönüştürmesi gereken kültürü,
Hedefler belirlerken, genellikle bitiş çizgisini hayal etmeden yola çıkarız. Oysa şimdi burada size, Merlin Metodu ile zihnimizi direkt zafere programlamayı, başarılmış bir gelecekten geriye bakmayı öneriyorum. Bu yaklaşım, yeni yıl listenizi bir dilek listesi olmaktan çıkarıp, hayatınızın direksiyonunda olduğunuzu kanıtlayan
Kurumsal hayatta “büyümek” denince aklımıza genellikle bir üst ünvana geçmek ya da daha geniş bir odaya taşınmak gelir.
Oysa asıl dönüşüm, o zorlu yönetim toplantısında kimse konuşmazken elini kaldırıp “Bence bu strateji riskli ama denemeye değer” diyebildiğimiz o kısacık anda










