İş hayatımızı değiştirmek için her şeyi değiştirmemiz mi gerekiyor? Ya da onu yeniden tasarlamanın başka yolları olabilir mi?
İş hayatında bazen kendimizi aynı soruları sorarken buluyoruz: İşimden ne kadar memnunum? Beni ne motive ediyor? Potansiyelimi ne ölçüde kullanabiliyorum? İşimde daha
Peki, hayatının bundan sonraki bölümünü nasıl tasarlamak istersin?
Bazen hayatımızı değiştirmek için her şeyi geride bırakmamız gerekmez. Bazen ihtiyacımız olan şey, durup kendimize farklı sorular sormak ve önümüzdeki olasılıkları yeniden keşfetmektir.
Bill Burnett ve Dave Evans’ ın “Designing Your Life”
Çoğu zaman performansımızı artırmaya çalışıyoruz. Daha çok öğrenerek, daha çok hazırlanarak, daha çok kontrol ederek…
Ama ya problem eksiklik değilse? Ya asıl mesele, zaten sahip olduğumuz potansiyelin önüne geçen zihinsel gürültüyse?
W. Timothy Gallwey’in geliştirdiği Inner Game (Zihnin İçsel Oyunu)
Yeni bir işe başlarken…
Yeni bir ilişkiye girerken…
Bir toplantıda fikir söylerken…
Korku hissedersin.
Peki bu gerçekten bir “tehlike” sinyali mi?
Yoksa başka bir şey olabilir mi?
Çoğu zaman korkuyu yanlış yorumlarız.
Onu bizi durdurması gereken bir duygu gibi görürüz.
Zihnimiz belirsizlikle karşılaştığında boşlukları gerçeklerle değil, çoğu zaman felaket senaryolarıyla doldurur; karanlıkta bir montu “canavar”a dönüştürmesi gibi. İş hayatında da benzer bir mekanizma çalışır: Henüz yaşanmamış ihtimaller, sanki gerçekleşmiş gibi bedende karşılık bulur ve bizi aksiyondan alıkoyar. Oysa çoğu zaman
Bizi bağlayan ipler; alışkanlıklar, korkular, sınırlayıcı inançlardır. Tek bir ipi kesmek kolaydır ama hepsi birleşince bizi hareketsiz kılar. Koçluk, bu ipleri tek tek fark etme ve koparma sürecidir.
Hiç kendinizi aynı durumu tekrar tekrar yaşarken yakaladığınız oluyor mu?
Toplantılarda fikir söylemek isterken son anda vazgeçmek…
Yeni bir sorumluluk fırsatı geldiğinde geri durmak…
Geri bildirim alırken savunmaya geçmek ya da kendinizi geri çekmek…
Çoğu zaman çözümü davranışlarımızı değiştirmeye çalışmakta
Koçluğu usta bir bahçıvanlık pratiğine benzetmek mümkün. Bahçıvan, tohumu eline aldığında onun eksik ya da hatalı olduğunu varsaymaz; bilir ki tohum, kendi doğasında büyüme ve dönüşme potansiyelini zaten taşır.
Kurumsal hayatta “büyümek” denince aklımıza genellikle bir üst ünvana geçmek ya da daha geniş bir odaya taşınmak gelir.
Oysa asıl dönüşüm, o zorlu yönetim toplantısında kimse konuşmazken elini kaldırıp “Bence bu strateji riskli ama denemeye değer” diyebildiğimiz o kısacık anda
Koçluk, bireyin kendi değerlerini, yani olmazsa olmazlarını netleştirdiği, böylece hayat pusulasını doğru ayarladığı bir dönüşüm yolculuğudur. Bu süreç, sadece anlık iyileşmeler değil, aynı zamanda kişinin hem kendi hayatında hem de çevresinde yaratmak istediği etkiyi tanımlamasını sağlar.
Temelde, ulaşılabilecek hayaller ve










